Kult Grzyba w świecie Minecraft

Kult Grzyba występuje także w świecie Minecraft. Został on sprowadzony przez niosących słowo grzybie siewców grzybicy, zwanych Pentagramem.

Przybycie
Pentagramowicze dotarli do świata Minecraft w nadziei na znalezienie nowych dusz, które będą mogli poświęcić Wielkiemu Grzybowi. Poszukiwania te zawiodły ich do pewnej wioski zamieszkałej przez tutejszy lud osadników. Nie tracąc czasu wielcy krzewiciele wiary obwołali się nowymi panami mieściny i rozpoczęli prace nad budową pierwszego sanktuarium wiary. Już na tym etapie pojawił się konflikt.

Spór o prymat
Nad nowo zajętą osadą górowało potężne wzgórze - idealne miejsce na wybudowanie centrum kultu. Zarówno Ezechiegeshel, jak i Kutapajpa chcieli zbudować tam świątynie, jednak pierwszy w obrządku Grzybosławnym, a drugi według dość młodego odłamu grzybiej religii - Grzyblamu. Spowodowało to gorącą dyskusję. Kronikarze nie mogą ustalić dokładnej ilości jadu wyplutego przez oponentów, ale zgadzają się w jednym, było to zbyt wiele. Kiedy stężenie kurwicy przekraczało już poziom krytyczny, a czarne chmury poczęły zbierać się nad osadą, Ezechiegeshel postanowił ulec Kutapajpie i wyprowadził się z pod szczytu wzgórza, zakładając swój klasztor na drugim krańcu wioski. Zwycięski Gryszkie rozpoczął budowę meczetu ku czci Grzyba.

W tym samym czasie Klodzia postanowiła nie mieszać się w sprawy doktrynalne i wybudowała sobie siedzibę na pomniejszym wzgórzu, oddzielonym od wioski rzeką. Kekłak zaś osiadł nad brzegiem morza, budując tam okazałą willę.

Tragedia
Zajęci konstruowaniem swych monstrualnych gmachów członkowie Pentagramu nie zauważyli, że zebrany nad wioską jad, zgrzyt i dąse spowodowały przelanie szali goryczy i wypełznięcie na świat sługusów Trujaka, którzy w przeciągu kilku nocy zmietli z powierzchni ziemi wszystkich osadników. Wydawałoby się, że cały trud włożony w próbę nawrócenia tej społeczności poszedł na marne. Jednak nadzieja powróciła, gdy okazało się, że jeden z tubylców przetrwał pogrom. Schronił się w zabarykadowanym domostwie i przetrzymał wszystkie ataki. To dało wyznawcom Wielkiego Grzyba namiastkę nadziei.

Operacja "Przemiana"
Problemem pozostała jednak kwestia przyrostu populacji. Osadnicy są gatunkiem charakteryzującym się rozmnażaniem płciowym toteż do rozrodu potrzeba dwóch osobników. Rozwiązaniem problemu okazał się pewien zabieg chemiczny, którego przygotowaniem zajęła się biegła w tej dziedzinie Kanapka. Najpierw pochwycono zarażonego trującą plechą wieśniaka, następnie zamknięto go w specjalnej izolatce, nieprzypadkowo zbudowanej z ulepu suchej gleby i krowich ekskrementów, gdzie otrzymał porcję mikstury przemiany, uwarzonej ze starannie sfermentowanego oka pająka obtoczonego w prochu strzelniczym wydobytym z porów martwego eksplodującego korniszona, a następnie doodbytniczo zaaplikowano złote jabłko. Po kilku godzinach krzyków i męczarni pacjent stał się w pełni normalnym i zdrowym osadnikiem.

Doktryna Rozrodu
Gdy tylko nowy osadnik został wypuszczony z celi, przystąpiono do realizacji planu na rzecz odbudowy dawnej świetności nadmorskiej wioski, zwanego skrótowo Doktryną Rozrodu. Ten etap historii został usunięty z oficjalnej kroniki miejskiej, jednak z tajnych raportów i przekazów ustnych możemy wywnioskować, że był to okres tragiczny dla ludności tubylczej. Zamknięci w pomieszczeniu socjalnym niczym bydło, wieśniacy zostali pozbawieni jakiejkolwiek godności. Brodzący w gąszczu własnych fekaliów, potu, krwi i osocza, karmieni stęchłym, zapleśniałym chlebem posiadali jedno zadanie - nieprzerwaną reprodukcję. Wszystko pod bacznym okiem nadzorców. Jednak, jakkolwiek wątpliwa etycznie, doktryna przyniosła zamierzony efekt. Przyrost populacji osiągnął rekordowy wynik, dzięki czemu osada miała szansę na przetrwanie. W pewnym momencie osadników pojawiło się tak dużo, że postanowiono zaprzestać dalszej egzekucji doktryny i dać mieszkańcom swobodę. Nadszedł czas dobrobytu.

Społeczność
Zaraz po odzyskaniu wolności przez ludność tubylczą miał miejsce chwilowy okres anarchii. W tym czasie nie mający żadnych zobowiązań osadnicy wytworzyli między sobą sieć zależności opierających się głownie o handel, a w konsekwencji wytworzyła się społeczna hierarchia. Na jej czele stanęli mistrzowie zawodów, stanowiący klasę wyższą, zaraz za nimi znaleźli się pozostali zatrudnieni, tworzący klasę średnią. Klasę niższą zasilili bezrobotni i upośledzeni.

Wiara
Kilku osadników wstąpiło do klasztoru, stając się pierwszymi rdzennymi kapłanami kultu Grzyba w świecie Minecraft. Założyli oni Autokefaliczny Kościół Grzybosławny. W obrębie tego kościoła powstał Zakon Skrybitów - uczonych w piśmie, którzy za swoją misję obrali spisanie wszystkich prawd grzybich wygłaszanych przez najwyższych patriarchów kultu.

Urbanizacja
Rozwój wsi przyciągał coraz więcej niebezpieczeństw. W celu ich odparcia postanowiono wybudować mur obronny w okół centralnej części miejscowości. Po przyjęciu odpowiedniego projektu niezwłocznie przystąpiono do realizacji. Rozbudowie uległy także domostwa, stając się pełnoprawnymi domami miejskimi. Oszczędna gospodarka Kekłaka zapewniła stały dopływ surowców potrzebnych do budowy. Po niedługim czasie, wioska osadników zmieniła się w prosperujące miasteczko. Dzięki projektowi udrożnienia rzek, otwarte zostały kanały komunikacji z innymi miastami regionu, co wspomogło wymianę towarami. W mieście pojawiła się gospoda dla wędrownych kupców i okazałe targowisko, zapewniające warunki do lukratywnego handlu. Poziom życia mieszkańców zaczął rosnąć wykładniczo.

Kolonizacja
W wyniku świętej ekspedycji przeprowadzonej przez Wielkiego Mistrza Zakonu Skrybitów, nowe tereny zostały przyłączone do grzybiego państwa. Na szczególną uwagę zasługuje mieścina wysunięta daleko na północ, leżąca między obszarem Wąskiej Pustyni, a Obcym Terytorium. Jest to druga osada w świecie Minecraft, w której kult Grzyba znalazł swoich wyznawców. Zaraz po odkryciu miasteczka przez członków zakonu Skrybitów, zostało ono inkorporowane do królestwa grzybiej wiary. Wkrótce znaleźli się tu pierwsi emigranci ze stolicy, na czele z nowym zarządcą, Klodwigą. Wieś przeszła gruntowną przemianę, zastosowano nowatorskie systemy obronne i usprawniono efektywność produkcji rolnej. Dzięki zastosowaniu Doktryny Rozrodu zabezpieczono przyszłość populacji. Machina rozwoju nie zwalniała tempa. Wkrótce po zakończeniu prac i nadaniu miastu oficjalnej nazwy - Fez, ogarnięta manią urbanizacji, segregacji, pielęgnacji i kultywacji zarządczyni Kanapka przeniosła swój wzrok na położone nieopodal miasteczko ludzi pustyni. Proces modernizacji i standaryzacji życia miejscowej ludności przeszedł błyskawicznie i po zaledwie paru dniach osiedle było już w pełni zależne do królestwa.