Najświętszy Zakon Skrybitów pod protektoratem Autokefalicznego Kościoła Grzybosławnego

Skrybici, Zakon Braci Skrybów to organizacja powstała pod zwierzchnictwem Autokefalicznego Kościoła Grzybosławnego, w celu zgłębiania tajników grzybich prawd i szerzenia ich wśród niewiernych.

Struktura zakonu
Na czele zakonu stoi Wielki Mistrz, mianowany przez kolegium patriarchów kościoła. Każda decyzja dotycząca stowarzyszenia musi uzyskać jego aprobatę. Jego jurysdykcja poparta jest autorytetem Wielkiego Grzyba.

Dalej struktura zakonu rozgałęzia się na dwa pododdziały.

Ordo Scriptum
Na jego czele stoi Starszy Skryba, wchodzący w skład kapituły doradczej Wielkiego Mistrza. Ta grupa zakonników poświęciła swe życie na rzecz spisywania wszelkich dokumentów związanych z kultem Grzyba. Ich siedziba znajduje się w podziemnej części klasztoru, gdzie w wielkiej bibliotece spędzają całe dnie na pisaniu, kopiowaniu i renowacji świętych ksiąg, pism i manuskryptów. Patronem tego stowarzyszenia jest Paporak, pierwszy grzybi archiwista.

Ordo Missionari
Na czele tej grupy stoi Starszy Inkwizytor, także członek kapituły. Członkowie tej części zakonu mają za zadanie podróżować po najrozmaitszych zakątkach świata Minecraft w poszukiwaniu nowych wyznawców. Kiedy natrafią na potencjalnych wiernych niezwłocznie przystępują do indoktrynacji. Budują siedzibę zakonną w centrum wioski, stawiają sztandary zakonne, aby wprowadzić w życie tubylcze odpowiednią symbolikę i organizują przymusowe chrzty grzybicze, które są wymagane aby w pełni oddać się Wielkiemu Grzybowi.

Reguła Zakonna
Podstawą funkcjonowania każdego z zakonników jest zbiór zasad i wzorców postępowań, stanowiący fundament ich życia w wierze. W Zakonie Skrybitów obowiązuje Reguła Ezechiegeshela, charakteryzująca się następującymi zasadami:
 * "Każdy, kto wykazuję chęć przynależności do stowarzyszenia Braci Skrybitów, musi wcześniej przejść sakrament chrztu grzybiego. Inaczej drzwi klasztorne stoją dlań zamknięte."
 * "Kto z chętnych śmiałków chrzest przebył, musi odbyć pielgrzymkę do Sanktuarium Grzybiego Uniesienia, gdzie przyjmie śluby zakonne. Kto śluby przyjął, bratem grzybim staje się."
 * "Każdy z nowicjuszy po wstąpieniu do bractwa, musi wybrać jedną z dwóch ścieżek, która zdefiniuje jego jestestwo w zakonie."
 * "Każdy z grzybich braci zobligowany jest rozpocząć dzień poranną modlitwą o wstawiennictwo Wielkiego Grzyba w pełnieniu codziennych obowiązków. W rytuale tym konieczne jest użycie kadzidła ze świętej plechy, które wprowadzi modlącego w odpowiedni stan duchowy."
 * "Po kadzielnych modłach, brat winien przystąpić do swych codziennych obowiązków i z gorliwością najcnotliwszych wykonywać je ku chwale Wielkiego Grzyba i jego namiestników."
 * "O zmierzchu wszyscy bracia zebrać się muszą w świątyni, aby tam przeprowadzić najważniejszy sakrament w całym grzybim dniu, czarną mszę."


 * "Po mszy, zakonnik powinien udać się na swe posłanie, aby w katatonicznym śnie, doświadczać wizji jakie zsyła mu Duch Grzybu."


 * "Każde odstępstwo od niniejszych norm będzie karane z najwyższą surowością, w postaci batożenia, łamania kołem lub zwęglania kończyn."

Narodziny Zakonu
Dzieje zakonu rozpoczynają się z chwilą wstąpienia do grzybiej wspólnoty pierwszych Osadników. Kierowani przez patriarchę Ezechiegeshela założyli kościół ku czci Wielkiego Grzyba w stolicy, wtedy jeszcze powstającego, Grzybiego Królestwa. Oświeceni przez grzybią plechę i naznaczeni zgnilizną rozpoczęli krzewienie wiary w swojej ojczyźnie. Wielu zwykłych mieszkańców, do tej pory nie zwracających uwagi na wszelakie religie i sekty, zostało nawróconych na jedyny słuszny kult. Po zebraniu rzeszy wiernych rozpoczęto budowę świątyni. Niezbędny kamień i drewno pozyskiwano od drobnych kupców, miejscowych rzemieślników, a także z nieskończonych zapasów wielmożnego Kekersa. Po katorżniczej pracy bez odpoczynku i strawy robotnicy padli ofiarą halucynacji z niedożywienia, w których zobaczyli wizję zagłady grzybiego kultu i całkowitej klęski jego patriarchów.

Te potworne mary zdeterminowały cel w jakim powołano Zakon Skrybitów - ochronę krzewiącej się wiary w Grzyba przez strzeżenie i rozpowszechnianie świętych pism. Aby tego dokonać z rozkazu Wielkiego Mistrza rozpoczęto równoległą budowę podziemnej biblioteki spełniającej zadanie bezpiecznej krypty i ostoi wiedzy objawionej.

Po zakończeniu wszelkich prac dom zakonu był gotowy. Stanowisko Przeora objął Eustacjusz, pierwszy i najgorliwszy z wiernych, którego specjalnością są mikstury z plwocin i szlemu pospolitego. W podziemiach biblioteki zaś znalazło się ośmiu braci skrybów, sprawujących pieczę nad błogosławionymi manuskryptami. Oprócz nich zatrudniono także dwóch rolników, którzy dbają o przyklasztorną uprawę pszenicy i wyrób miodu pitnego, głównego towaru eksportowego zakonu.

Święta Ekspedycja
Kiedy miasto stołeczne wkraczało w erę prosperity, Ezechiegeshel zapragnął czegoś więcej niż tylko bogactwa materialnego i rzeszy wiernych mieszczan. Ogarnął go podróżniczy zapał odkrywania nowych terenów i poszukiwania kolejnych wiernych poza jurysdykcją miasta. Wkrótce pierwsza ekspedycja wyruszyła w kierunku nieznanych wód na zachód od stolicy. Po przebyciu niewielkiego akwenu droga zwężała się w kształt rzeki. W miejscu tym rósł gęsty dębowy las. Kiedy zwiadowcy donieśli, że po jego drugiej stronie kryje się dalsza część rzeki nazwano go Lasem Przejściowym.

Płynąc dalej krętym korytem rzecznym, podróżnicy trafili na podmokły obszar bagien spowitych mgłą. Roztaczała się tu dzika plecha grzybicza, a drzewa obrastały wijące się pędy roślin. Przedarcie się przez ten teren nie było łatwe, więc ekspedycja skierowała się na północ, gdzie bagno rzedło. Krainę tą nazwano Zachodnimi Moczarami.

Dalej na drodze grzybiej krucjaty jawił się pustynny step, któremu towarzyszyło małe jezioro. Na brzegu zaś stała drewniana baszta rozbójników. Ci niewierni poganie są wrogami grzybiej wiary więc szybko się z nimi rozprawiono. Odtąd akwen ten znany był jako Jezioro Zbójeckie.

Dalej nurt rzeki prowadził prosto na północ przedzierając się przez małą połać leśną, aby ostatecznie wypłynąć na pustynny bezkres. Na tej właśnie pustyni znaleziono kolejną osadę tubylczą ludu Osadników. Odkrycie to wprawiło żeglarzy w zachwyt, ponieważ oznaczało, że cel wyprawy może zostać zrealizowany. Wieś w wyniku nieznanego incydentu była w opłakanym stanie, toteż miejscowi nie mieli problemu z porzuceniem dawnych wierzeń w zamian za stały dopływ surowców ze stolicy. Niedługo po zacumowaniu łodzi, proporce Zakonu Skrybitów wisiały już na każdym domostwie. Przybyli z patriarchą kapłani zajęli się krzewieniem wiary i budową fundamentów nowej gałęzi wspólnoty wiernych, zaś sam Wielki Mistrz postanowił udać się na zachód, gdzie w trakcie żeglugi zauważył górskie szczyty.

Mieścina została przyłączona do państwa grzybiej wiary i rozpoczęto gwałtowny rozwój. Nowy nabytek nazwano Fez. W kolejnych miesiącach wysyłano małe grupy zwiadowcze na południe od osady, które donosiły o kolejnych odkryciach. Okazało się, że pustynia jest jedynie wąskim pasmem piaszczystych nizin i wzgórz, które oddziela główne obszary królestwa od niezmierzonych terenów zielonych. Znaleziono także trzy kolejne osady tubylcze, jednak nie przeprowadzono procesu oświecenia. Dalej na południe odkryto płynącą do stolicy rzekę, która wraz z kilkoma innymi akwenami stanowiła krótszą drogę transportu między miastem stołecznym, a nowymi koloniami. Kraina oddzielająca oba miasta nosi nazwę Wąskiej Pustyni.

Odosobnienie
Tymczasem samotny patriarcha wkroczył na teren chłodnych wzgórz, których szczyty pokrywał zamarznięty śnieg. Miejsce to leżało pomiędzy Małym Stepem na południu, miastem Fez na wschodzie i Białym Lasem na zachodzie. Dalej na północ rozpościerało się morze. Ezechiegeshel uznał to miejsce za kraniec kontynentu, a pasmo górskie nazwał Górami Krańcowymi.

Atmosfera odosobnienia panująca w tej krainie bardzo odpowiadała patriarsze. Wydawała się wręcz idealna dla dalszej kontemplacji grzybich prawd. Było to miejsce w którym nie musiał się on przejmować doczesnymi sprawami związanymi z zarządzaniem zasobami zakonu i koordynacją pracy poszczególnych jednostek. Zorganizował on więc w mieście Fez grupę budowniczych, którym to rozkazał budowę niewielkiej siedziby na wysuniętym w morze górskim klifie. Po zakończeniu prac zabrał ze stolicy wszystkie najważniejsze manuskrypty, polecił przeorowi opiekę nad sprawami zakonu i zaszył się w oblodzonej norze na kilka tygodni, gdzie wilgoć i zapyziałe powietrze skutecznie wprowadziły go w pleśniowy trans pochłaniania kolejnych prawd objawionych.